Υπάρχει ακόμη ανθρωπιά εκεί έξω: Λεβέντης αγρότης από την Καστοριά χάρισε 25 τόνους πατάτας σε άπορες οικογένειες
Υπάρχουν ιστορίες που αξίζει να θυμόμαστε, γιατί μέσα σε λίγες γραμμές καταφέρνουν να μας υπενθυμίσουν ότι η αλληλεγγύη δεν μετριέται πάντα με το πόσα έχει κάποιος, αλλά με το πόσα είναι διατεθειμένος να μοιραστεί. Μια τέτοια ιστορία είναι εκείνη του Λάμπρου Κασιώλα, του αγρότη από τη Βασιλειάδα Καστοριάς που μαζί με την οικογένειά του αποφάσισε να διαθέσει περίπου 25 τόνους πατάτας σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Δεν επρόκειτο για έναν εύπορο επιχειρηματία που αποφάσισε να διαθέσει ένα μικρό μέρος του πλεονάσματός του.
Ήταν ένας άνθρωπος της γης που γνώριζε από πρώτο χέρι τι σημαίνει καθημερινός αγώνας για το μεροκάματο.
Και ίσως γι’ αυτό η φράση του είχε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη:
«Κι εμείς δυσκολευόμαστε κι έχουμε ανάγκες, αφού ούτε σε εμάς περισσεύουν».
Παρόλα αυτά, όταν βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα να αφήσουν μια μεγάλη ποσότητα της παραγωγής τους να χαλάσει ή να τη διαθέσουν σε ανθρώπους που δυσκολεύονταν ακόμη και να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για το καθημερινό τραπέζι, η οικογένεια Κασιώλα επέλεξε το δεύτερο.
Ποιος είναι ο αγρότης από την Καστοριά
Ο Λάμπρος Κασιώλας ήταν τότε 49 ετών και ζούσε στην ακριτική Βασιλειάδα Καστοριάς.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ήταν δεμένο με τη γη.
Στο χωράφι, ανάμεσα στις καλλιέργειες και στις δυσκολίες της αγροτικής παραγωγής, περνούσε μεγάλο μέρος της ημέρας του.
Δεν γνώρισε τη δουλειά αυτή ως ενήλικας.
Μεγάλωσε μέσα σε αυτήν.
Έμαθε τη δουλειά από τους γονείς του
Ο ίδιος είχε μάθει την αγροτική εργασία από τον πατέρα και τη μητέρα του.
Από παιδί τούς θυμόταν να περνούν ολόκληρες ημέρες στα χωράφια, δουλεύοντας για να μπορέσουν να συντηρήσουν την οικογένειά τους.
Αυτή ήταν και η δική του καθημερινότητα για σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Είκοσι εννέα χρόνια δουλειάς στη γη.
Με ζέστη το καλοκαίρι.
Με κρύο τον χειμώνα.
Με την αβεβαιότητα που συνοδεύει κάθε αγροτική χρονιά.
Γιατί ο παραγωγός μπορεί να δουλεύει μήνες, αλλά μέχρι να φτάσει το προϊόν στην αγορά τίποτα δεν είναι απολύτως δεδομένο.
Ο αγώνας για να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά του
Ο Λάμπρος Κασιώλας δεν εργαζόταν μόνο για τον ίδιο.
Όπως χιλιάδες γονείς, είχε έναν ακόμη μεγάλο στόχο:
να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά του.
Ο καθημερινός αγώνας για την οικογένεια φαίνεται ότι ήταν ένας από τους λόγους που τον έκαναν να αντιλαμβάνεται βαθύτερα τη δυσκολία άλλων οικογενειών.
Ανθρώπων που μπορεί να δουλεύουν, αλλά τα χρήματα να μη φτάνουν.
Γονιών που πρέπει να υπολογίζουν ακόμη και τα βασικά έξοδα του σπιτιού.
Ανθρώπων που κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστούν τη βοήθεια κάποιου άλλου.
«Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στον κόσμο»
Ο ίδιος είχε περιγράψει με πολύ απλά λόγια το σκεπτικό πίσω από την απόφασή του:
«Υπάρχει μεγάλη δυσκολία στον κόσμο. Το βλέπουμε αυτό καθημερινά. Κι εμείς δυσκολευόμαστε κι έχουμε ανάγκες, αφού ούτε σε εμάς περισσεύουν. Ωστόσο, μέσα από την καρδιά μας πιστεύουμε ότι έχουμε υποχρέωση να βοηθήσουμε όσους έχουν περισσότερη ανάγκη. Έτσι αισθανόμαστε».
Και ίσως αυτές οι λίγες λέξεις να εξηγούν ολόκληρη την ιστορία καλύτερα από οτιδήποτε άλλο.
Δεν παρουσίασε την οικογένειά του ως ανθρώπους που είχαν λύσει όλα τα οικονομικά τους προβλήματα.
Το αντίθετο.
Παραδέχτηκε ότι και οι ίδιοι είχαν ανάγκες.
Αλλά θεώρησαν ότι υπήρχαν άνθρωποι που εκείνη τη στιγμή είχαν ακόμη μεγαλύτερες.
24 τόνοι πατάτας σε δήμους, Μητρόπολη και κοινωνικούς φορείς
Η προσφορά μόνο μικρή δεν ήταν.
Η οικογένεια διέθεσε περίπου 24 τόνους πατάτας σε φορείς της περιοχής ώστε να μοιραστούν σε ανθρώπους που αντιμετώπιζαν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες.
Μεταξύ των αποδεκτών της προσφοράς ήταν:
- ο Δήμος Καστοριάς,
- ο Δήμος Άργους Ορεστικού,
- η Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς,
- καθώς και άλλοι κοινωνικοί φορείς.
Οι πατάτες προορίζονταν για άπορους και οικογένειες που δυσκολεύονταν να καλύψουν ακόμη και βασικές βιοποριστικές ανάγκες.
Και ακόμη ένας τόνος μέσω τοπικού ραδιοφώνου
Η οικογένεια δεν σταμάτησε εκεί.
Περισσότερα από 1.000 κιλά πατάτας διατέθηκαν σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη και μέσω τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού της Καστοριάς.
Έτσι η συνολική προσφορά έφτασε περίπου τους:
25 τόνους πατάτας.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, μιλάμε για περίπου 25.000 κιλά τροφίμων που αντί να χαθούν κατέληξαν σε οικογένειες και ανθρώπους που τα χρειάζονταν.
Οι πατάτες είχαν μείνει απούλητες
Πίσω από τη μεγάλη δωρεά υπήρχε όμως και μια δύσκολη πραγματικότητα για την ίδια την οικογένεια.
Εκείνη την περίοδο, λόγω των συνθηκών που είχε δημιουργήσει η πανδημία του κορονοϊού, η ζήτηση πρώτων υλών είχε μειωθεί σημαντικά.
Η οικογένεια Κασιώλα πουλούσε μεγάλο μέρος της παραγωγής της σε βιομηχανίες.
Η μειωμένη ζήτηση είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν μεγάλες ποσότητες πατάτας απούλητες.
Και τότε έπρεπε να πάρουν μια απόφαση.
«Είναι κρίμα να χαλάσουν και να πεταχτούν»
Οι πατάτες δεν μπορούσαν να παραμείνουν επ’ αόριστον στην αποθήκη.
Αργά ή γρήγορα ένα μέρος τους θα καταστρεφόταν.
Η οικογένεια μπορούσε να περιμένει μήπως βρεθεί κάποια εμπορική διέξοδος.
Μπορούσε να δεχτεί ότι μέρος της παραγωγής θα χαθεί.
Επέλεξε όμως έναν τρίτο δρόμο.
Να τη χαρίσει.
Όπως είχε εξηγήσει ο ίδιος ο αγρότης:
«Μας έμειναν μεγάλες ποσότητες απούλητες, για τις οποίες είπαμε ότι είναι πολύ κρίμα να χαλάσουν και να πεταχθούν. Σκεφτήκαμε ότι είναι προτιμότερο να τις δώσουμε σε οικογένειες και άτομα που έχουν μεγάλη ανάγκη».
Έτσι επικοινώνησαν με δήμους, τη Μητρόπολη, τοπικό ραδιόφωνο και άλλους φορείς ώστε τα προϊόντα να φτάσουν εκεί όπου υπήρχε πραγματική ανάγκη.
Θα μπορούσε να πάρει περίπου 4.000 ευρώ
Υπάρχει μία λεπτομέρεια που κάνει την πράξη ακόμη πιο χαρακτηριστική.
Σύμφωνα με όσα είχαν γίνει γνωστά τότε, αν η συγκεκριμένη ποσότητα πατάτας είχε πωληθεί σε κάποια βιομηχανία, το έσοδο για την οικογένεια θα μπορούσε να φτάσει περίπου τις 4.000 ευρώ.
Για μια αγροτική οικογένεια, 4.000 ευρώ δεν είναι αμελητέο ποσό.
Υπάρχουν έξοδα καλλιέργειας.
Καύσιμα.
Μηχανήματα.
Λιπάσματα.
Εργατικά.
Μεταφορές.
Και φυσικά τα καθημερινά έξοδα μιας οικογένειας.
Παρόλα αυτά, μπροστά στο ενδεχόμενο η παραγωγή να χαθεί, αποφάσισαν ότι είχε μεγαλύτερη αξία να καταλήξει σε ανθρώπους που τη χρειάζονταν.
Μια ολόκληρη οικογένεια πίσω από την προσφορά
Η ιστορία δεν αφορά μόνο τον Λάμπρο Κασιώλα.
Πίσω από την επιχείρηση βρισκόταν ολόκληρη η οικογένεια.
Μαζί με τη σύζυγό του, τον πατέρα του και τα δύο μεγάλα παιδιά του, την 27χρονη κόρη του και τον 23χρονο γιο του, διατηρούσαν την οικογενειακή επιχείρηση και ένα διαλογητήριο πατάτας.
Η δουλειά ήταν πραγματικά οικογενειακή υπόθεση.
Και το ίδιο φαίνεται ότι ίσχυε και για την απόφαση της προσφοράς.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που βοηθούσαν
Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ότι οι 25 τόνοι πατάτας ήταν μια αυθόρμητη κίνηση που προέκυψε επειδή είχε περισσέψει παραγωγή.
Όμως η οικογένεια Κασιώλα είχε ιστορικό αντίστοιχων προσφορών.
Και αυτό αλλάζει αρκετά την εικόνα.
Η συγκεκριμένη δωρεά δεν ήταν η πρώτη.
Η οικογένεια είχε βοηθήσει και άλλες φορές ανθρώπους που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες, συνήθως μέσω κοινωνικών φορέων και της Μητρόπολης.
Το 2010 είχαν χαρίσει τέσσερις τόνους κρεμμύδια
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μια ακόμη μεγάλη προσφορά της οικογένειας.
Το 2010, όταν η οικονομική κρίση είχε αρχίσει να χτυπά έντονα τα ελληνικά νοικοκυριά, η οικογένεια είχε διαθέσει δωρεάν περίπου:
4 τόνους κρεμμύδια.
Και πάλι ο στόχος ήταν ο ίδιος.
Τα προϊόντα να φτάσουν σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
«Δεν θέλουμε να φαίνονται οι προσφορές μας»
Ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση του αγρότη να ήταν εκείνη που αφορούσε τη δημοσιότητα που πήρε η πράξη του.
Ο ίδιος είχε εξηγήσει ότι η οικογένεια δεν επιδίωκε να δημοσιοποιεί όσα προσέφερε.
«Πολλές φορές έχουμε κάνει μικρές δωρεές κυρίως μέσω της Μητρόπολης. Δε θέλουμε να φαίνονται οι προσφορές μας, διότι δεν κάνουμε κάτι για το θεαθήναι», είχε αναφέρει.
Η συγκεκριμένη ιστορία έγινε ευρύτερα γνωστή όταν ο Δήμος Καστοριάς θέλησε δημόσια να ευχαριστήσει την οικογένεια για την προσφορά της.
«Προσφέρουμε γιατί αυτό αισθανόμαστε ότι πρέπει να κάνουμε»
Δεν υπήρχε κάποια περίπλοκη εξήγηση.
Ούτε προσπάθεια να παρουσιαστεί η πράξη ως κάτι ηρωικό.
Ο Λάμπρος Κασιώλας το είχε συνοψίσει σε μία πρόταση:
«Προσφέρουμε, διότι αυτό ακριβώς αισθανόμαστε ότι πρέπει να κάνουμε».
Μια φράση που ίσως εξηγεί γιατί η ιστορία συγκίνησε τόσο πολύ όταν έγινε γνωστή.
Η αξία των 25 τόνων δεν μετριέται μόνο σε ευρώ
Είναι εύκολο να υπολογίσουμε την οικονομική αξία μιας τέτοιας ποσότητας.
Υπάρχει όμως και ένας διαφορετικός τρόπος να τη δούμε.
Είκοσι πέντε τόνοι σημαίνουν περίπου 25.000 κιλά πατάτας.
Αν σε κάθε οικογένεια αντιστοιχούσε, για παράδειγμα, ένα σακί 10 κιλών, η ποσότητα αυτή θα μπορούσε θεωρητικά να αντιστοιχεί σε περίπου 2.500 τέτοια πακέτα τροφίμων.
Δεν γνωρίζουμε φυσικά πώς ακριβώς μοιράστηκε η συνολική ποσότητα σε κάθε δικαιούχο.
Η σύγκριση όμως δείχνει το μέγεθος της προσφοράς.
Γιατί μια πατάτα μπορεί να σημαίνει πολλά για μια οικογένεια
Η πατάτα είναι ένα απλό καθημερινό τρόφιμο.
Ακριβώς γι’ αυτό έχει μεγάλη πρακτική αξία για ένα νοικοκυριό.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε δεκάδες φαγητά, να συνοδεύσει κρέας ή λαχανικά και να αποτελέσει τη βάση ενός οικονομικού οικογενειακού γεύματος.
Όταν λοιπόν ένας κοινωνικός φορέας διαθέτει τέτοιες ποσότητες σε οικογένειες με οικονομικές δυσκολίες, δεν προσφέρει ένα πολυτελές προϊόν.
Προσφέρει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό:
φαγητό για το καθημερινό τραπέζι.
Όταν το πλεόνασμα ενός ανθρώπου γίνεται βοήθεια για έναν άλλον
Η συγκεκριμένη ιστορία αναδεικνύει και ένα μεγαλύτερο ζήτημα.
Στην αγροτική παραγωγή μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις όπου απολύτως κατάλληλα τρόφιμα δεν βρίσκουν εμπορική διέξοδο.
Η αγορά μπορεί να μην απορροφήσει ολόκληρη την παραγωγή.
Η ζήτηση μπορεί να μειωθεί.
Οι τιμές μπορεί να καταρρεύσουν.
Και ένα προϊόν για το οποίο χρειάστηκαν μήνες δουλειάς κινδυνεύει τελικά να χαθεί.
Την ίδια στιγμή, λίγα χιλιόμετρα μακριά μπορεί να υπάρχουν οικογένειες που δυσκολεύονται να αγοράσουν τρόφιμα.
Η απόφαση της οικογένειας Κασιώλα ένωσε αυτές τις δύο πραγματικότητες.
Από το χωράφι στο τραπέζι ανθρώπων που είχαν ανάγκη
Οι πατάτες είχαν ήδη απαιτήσει μήνες εργασίας.
Χρειάστηκε να καλλιεργηθεί η γη.
Να φυτευτεί η παραγωγή.
Να ποτιστεί.
Να προστατευτεί.
Να συγκομιστεί.
Να μεταφερθεί.
Να διαλεχτεί.
Η οικογένεια είχε ήδη επενδύσει χρόνο, κόπο και χρήματα.
Και αντί αυτός ο κόπος να καταλήξει στα σκουπίδια, αποφάσισε να τον μετατρέψει σε βοήθεια.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τη δυσκολία καταλαβαίνει διαφορετικά τη δυσκολία του άλλου
Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος συνέδεε την προσφορά με τις δικές του εμπειρίες.
Είχε περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες στον αγώνα για το μεροκάματο.
Είχε μεγαλώσει βλέποντας τους γονείς του να δουλεύουν στα χωράφια.
Είχε τη δική του οικογένεια και παιδιά να μεγαλώσει και να σπουδάσει.
Δεν παρατηρούσε λοιπόν την οικονομική δυσκολία από απόσταση.
Γνώριζε τι σημαίνει να μετράς τα έξοδα και να αγωνιάς για την επόμενη παραγωγή.
Η ανθρωπιά δεν απαιτεί πάντα να σου περισσεύουν
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό μήνυμα αυτής της ιστορίας.
Είναι εύκολο να θεωρούμε ότι για να βοηθήσει κάποιος πρέπει πρώτα να έχει λύσει όλα τα δικά του προβλήματα.
Ο Λάμπρος Κασιώλας είπε κάτι πολύ διαφορετικό:
«Ούτε σε εμάς περισσεύουν».
Και παρ’ όλα αυτά βοήθησαν.
Δεν πρόσφεραν επειδή δεν είχαν ανάγκη την παραγωγή τους.
Πρόσφεραν επειδή γνώριζαν ότι κάποιοι άλλοι την είχαν ανάγκη περισσότερο.
Μια ιστορία από την Καστοριά που αξίζει να θυμόμαστε
Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια από τότε που έγινε η συγκεκριμένη δωρεά, όμως η ουσία της ιστορίας δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Μια αγροτική οικογένεια είδε 25 τόνους από την παραγωγή της να μένουν χωρίς αγοραστή.
Θα μπορούσε να αφήσει τις πατάτες να καταστραφούν.
Αντί γι’ αυτό, τις έστειλε σε δήμους, στη Μητρόπολη, σε κοινωνικούς φορείς και μέσω τοπικού ραδιοφώνου, ώστε να φτάσουν σε ανθρώπους που τις χρειάζονταν.
Και όταν η πράξη έγινε γνωστή, ο άνθρωπος πίσω από αυτήν δεν μίλησε για μεγαλείο ή αυτοθυσία.
Είπε απλώς:
«Έτσι αισθανόμαστε».
Υπάρχει ακόμη ανθρωπιά εκεί έξω
Μέσα σε μια καθημερινότητα γεμάτη δύσκολες ειδήσεις, ιστορίες σαν αυτή έχουν έναν διαφορετικό λόγο να επιστρέφουν στην επικαιρότητα.
Μας θυμίζουν ότι πίσω από αριθμούς, τόνους παραγωγής και οικονομικές απώλειες υπάρχουν άνθρωποι.
Ά
